بدون توجه به نوع زمین، ما همواره استفاده از مواد کاهندهٔ استاندارد مقاومت الکتریکی زمین را توصیه می‌کنیم. اما اگر قرار است پایانهٔ ارت (چاه، میله، مش و…) در زمین مرطوب ایجاد شود، انواعی از مواد که جاذب رطوبت هستند (مواد کلی‌بیس مانند خاک‌های معدنی) کاربرد دارند. این به آن معنا نیست که مواد پایه‌کربنی (کربن‌بیس) در این زمین‌ها کاربرد ندارند؛ برعکس، مقاومت آن‌ها در برابر پوسیدگی سیستم ارت، به‌ویژه در نواحی مرطوب، بسیار ارزشمند است.

از سوی دیگر، در منطقهٔ خشک یا مرتفع، بازده مواد جاذب رطوبت بسیار پایین است؛ چون این مواد سرانجام رطوبت خود را از دست می‌دهند. شاید به‌خاطر جاذب بودن، این اتفاق کمی دیرتر رخ دهد، اما از دست رفتن رطوبت اجتناب‌ناپذیر است و در نتیجه مقاومت سیستم بالا می‌رود. در چنین شرایطی مواد پایه‌کربنی کاربرد گسترده‌ای دارند: کربن به‌خودی‌خود رساناست، پس نبودِ رطوبت خللی در عملکرد آن ایجاد نمی‌کند و پایانه (چاه) مقاومت پایین خود را حفظ می‌کند.